ΨΑΡΡΙΑΝΗ ΓΑΛΙΟΤΑ

Εξέλιξη της γαλέρας ήταν η γαλιότα ή γαλεότα. Γρήγορο ελαφρό και ευέλικτο πλοίο, πρώτη φορά παρουσιάστηκε από τους Ολλανδούς και μετά, ευρεία χρήση του έκαναν οι πειρατές στη Μεσόγειο και περισσότερο οι ναυτικές πόλεις της Ιταλίας.

Ήταν συνήθως ναυπήγημα με μήκος 42μ., πλάτος 4,5 και εκτόπισμα 75 μέχρι 100 τόνους. Με χαμηλά έξαλα, αιχμηρή και χαμηλή πλώρη και υψωμένη την πρύμνη. Για την κίνηση του χρησιμοποιούσε 16 - 26 κουπιά στο πλευρό, με έναν και σπάνια δύο κωπηλάτες σε κάθε κουπί.

Διέθετε επίσης δύο και κάποτε τρεις ιστούς, στους οποίους ύψωνε από ένα τριγωνικό πανί. Για οπλισμό έφερε δύο ή και τρία πυροβόλα στην πλώρη. Το προσωπικό του ήταν πάνω από 100 άνδρες.

Χρησίμευε για ανιχνευτικό, διαδεκτήρας (ενδιάμεσα σε δύο ναυτικούς σχηματισμούς) και πειρατικό. Με το ίδιο όνομα υπήρχε μικρό φορτηγό με στρογγυλή πλώρη και πρύμνη ψηλή, δύο ιστούς με τετράγωνα ιστία και 12 - 16 κωπηλάτες.

Κατά την επανάσταση του 1770, με την ευκαιρία του Ρωσοτουρκικού πολέμου (1768 -1774), οι ψαρριανοί διέθεσαν στους Ρώσους 36 σακολέβες και γαλιότες. Η μικρότερη απ΄ αυτές είχε μήκος 25 ναυπηγικούς πήχεις στην τρόπιδα, 16 κουπιά στο κάθε πλευρό και δύναμη 80 πολεμιστές.

Κατασκευαστής : Γ. Ράλλης